Aflevering 3 van Wie is de Mol: Pienza, Pitigliano en Rocca di Radicofani

Let op: deze blog bevat spoilers

De locatiescouts van Wie is de Mol hebben ook voor deze derde aflevering goed werk verricht, want wat kwamen er weer prachtige plekjes in Toscane voorbij! Maar hun taak was dit jubileumseizoen ook wel makkelijk, want deze regio hangt natuurlijk aan elkaar van de fotogenieke landschappen en mooie dorpen en steden.

regen in toscane

Wie is de Mol is opnieuw het best bekeken programma van de zaterdagavond. En wat gebeurde er een hoop in deze derde, regenachtige aflevering! Ik kwam ogen en oren tekort. Tijdens de uitzending schrijf ik mee in mijn geïmproviseerde mollenboekje (een echt exemplaar kon ik helaas niet bemachtigen in Toscane) en ik heb heel wat pagina’s volgekrabbeld.

Er werd zichtbaar gemold (Jeroen Kijk in de Vegte) en onopvallend gemold en het einde van de aflevering was een cliffhanger van jewelste. Maar laten we bij het begin beginnen.

Olijfboomgaard in de omgeving van Pienza

olijfboomgaard
‘Olijfbomenbos’, oftewel een olijfboomgaard

De aflevering start in een barretje ergens in Pienza. Eindelijk wordt het penningmeesterschap door Jeroen Kijk in de Vegte aan de kaak gesteld. Onder regie van Horace Cohen vindt de meest verwarrende stemronde ooit plaats (alleen Tygo Gernandt lijkt het proces heel logisch te vinden), met als resultaat dat Ellie Lust de komende tijd deze belangrijke taak op zich mag nemen.

De eerste opdracht, getiteld ‘Sleutel bos’, vindt plaats in een olijfboomgaard in de Val d’Orcia, of een olijfbomenbos, zoals Rik van de Westelaken het noemt. Die heb ik nog niet eerder gehoord. De kandidaten zitten vastgeketend aan een ketting met meerdere sloten. Deze moeten ze open zien te krijgen, om zo genoeg speelruimte te krijgen om bij kokertjes met geld te komen en ze aan elkaar door te kunnen geven. Ze hebben allemaal een enorme sleutelbos gekregen, maar vreemd genoeg staat Peggy Vrijens al met vier sleutels in haar hand. Misschien was het handig voor de Mol om als een van de eersten los te zijn? Ook de ketting met slotje van Nikkie de Jager wordt door molloten als verdacht gezien, maar ik vind dit nogal vergezocht.

Tygo Gernandt, letterlijk en ook wel figuurlijk het middelpunt tijdens deze opdracht, rent zich het snot voor de ogen en de kandidaten weten uiteindelijk 1.300 euro bij elkaar te sprokkelen. Tijdens deze opdracht blijkt dat ook de fijne motoriek van Ron Boszhard niet helemaal is wat die ooit geweest is; hij krijgt als enige kandidaat niet alle sloten open.

Het eindbedrag had overigens 1.400 euro kunnen zijn, maar Jeroen Kijk in de Vegte besluit de verdenking op zich te laden en houdt 100 euro achter. Iets wat Tygo Gernandt niet ontgaan is. En ook al zegt hij eerst deze kennis voor zichzelf te willen houden, hij kan het tijdens de lunch toch niet laten om het in de groep te gooien. Een verhitte discussie volgt, maar Jeroen Kijk in de Vegte geeft pas na afloop aan Ellie Lust toe dat hij het geld verdonkeremaand heeft en tovert het biljet uit zijn onderbroek. Kon je nu geen betere bergplaats verzinnen, Jeroen?

Pitigliano – La Città del Tufo

De tweede opdracht, ‘Meer of min’, vindt plaats in het mooie tufsteenstadje Pitigliano. De weg hiernaartoe is berucht, vanwege de slechte staat van het wegdek, overigens geen zeldzaamheid in Toscane. Maar het uitzicht op de stad als je aan komt rijden is betoverend en maakt al dat gehobbel onderweg meer dan goed.

Voor je zie je een schitterende stad verrijzen uit de vulkanische tufsteen. Drie beboste kloven omgeven Pitigliano, een stad die ook wel ‘Klein Jeruzalem’ werd genoemd, vanwege de vele Joden die hier enkele eeuwen geleden woonden. De synagoge en enkele winkeltjes die koosjere voedingsmiddelen verkopen doen nog herinneren aan die tijd.

Aquaduct van Pitigliano
Aquaduct van Pitigliano

Maar al ver voor het Joodse getto hier ontstond, drukten de Etrusken hun stempel op de stad. Onder andere de in het tufsteen uitgehakte grafwanden, die tegenwoordig gebruikt worden als wijnkelders voor onder meer de Bianco di Pitigliano, zijn een overblijfsel uit die periode. Ook de pauselijke familie Orsini liet zijn sporen na in de stad. In 1545 lieten zij bijvoorbeeld het voor de stad beeldbepalende aquaduct aanleggen en natuurlijk had deze belangrijke familie een eigen paleis: Palazzo Orsini. Her en der zie je in Pitigliano ook het familiesymbool van de Orsini’s, een beer (orso in het Italiaans) met een leeuwenkop.

straatje in Pitigliano
Prachtig middeleeuws straatje in Pitigliano

Dit vriendelijke stadje wordt nog niet onder de voet gelopen door hordes toeristen en je kunt hier nog heerlijk rustig door de pittoreske straatjes slenteren. Mocht je nog op zoek zijn naar een goed lunchadres, dan kan ik je Osteria I’Gazzilloro aan het Piazza della Repubblica van harte aanraden. Hier maakte ik voor het eerst kennis met het ingrediënt orzo (nee, niet de beer, maar parelgerst), dat gebruikt werd in een heerlijke selectie antipasti. Zo lekker heb ik het helaas thuis nog niet na kunnen maken.

Terug naar Wie is de Mol. In deze opdracht staan vier van de overgebleven kandidaten met presentator Rik van de Westelaken aan de overkant van een van de kloven met uitzicht op de stad. Voor de verandering krijgen ze al geld voor de pot voordat de opdracht begint. Ron, Tygo, Horace en Ellie moeten de vier andere kandidaten die in de stad rondlopen via de portofoon naar bepaalde huizen loodsen. Ellie Lust moet een beetje van haar à propos geweest zijn, want het begrip etherdiscipline valt niet eens. Nikkie de Jager en Jeroen Kijk in de Vegte vormen een duo, net als Patrick Martens en Peggy Vrijens. Deze duo’s moeten aankloppen bij huizen en daar de luiken openen waar min-geld op staat.

Wat is er gemold tijdens deze opdracht. We zien luiken geopend worden, die vervolgens weer dichtwaaien, er zijn mysterieuze luiken met min-geld die alleen Peggy lijkt te zien en wat is dat gebrabbel dat uit de portofoon van Ron Boszhard komt, en waarom staat het geluid zo zacht? De kandidaten dachten zeven van de tien luiken gesloten te hebben, maar uiteindelijk blijken dit er maar vijf te zijn. Er komt 1.000 euro in de pot.

Rocca di Radicofani

la foce
Slingerweggetje in de Val d’Orcia, tussen La Foce en Radicofani

De weg naar de derde opdracht is misschien wel een van de mooiste van Toscane: het beroemde slingerweggetje in de Val d’Orcia met de vele cipressen tussen La Foce en Radicofani. Neem de tijd als je deze route neemt en trek je niets aan van de inhalende Italianen. Zij zijn misschien gewend aan al die schoonheid, maar wij kunnen nog volop genieten van dit perfecte plaatje.

Plaats van bestemming is Rocca di Radicofani, ook wel Fortezza di Radicofani. Hier kun je de toren beklimmen naar het hoogste punt van de Val d’Orcia, zo’n 1.000 meter boven zeeniveau, vanwaar je een prachtig 360 graden uitzicht hebt over de mooie vallei.

Het fort is gebouwd op een bestaand middeleeuws kasteel en wordt voor het eerst genoemd in een document uit 973. Fortezza di Radicofani is sinds die tijd vaak het middelpunt van strijd geweest, onder andere tussen Siena en Rome en tussen Siena en Orvieto/Firenze. Het fort kwam niet helemaal ongeschonden uit de strijd en onderging in 1929 een uitgebreide restauratie.

Tegenwoordig is de rust weergekeerd en kun je deze plek veilig bezoeken. Er is onder andere een museum met vondsten uit de bronstijd, ondergrondse tunnels, de eerder genoemde toren die je kunt beklimmen, en vreemd genoeg een ‘steakhouse’.

Rocca di Radicofani
Rocca di Radicofani

In dit Fort Boyard-achtige sfeertje moeten de kandidaten de opdracht ‘Fortuin?’ tot een goed einde zien te brengen. Eerst moet de poort ingebeukt worden met een heuse stormram, wat verrassend snel gaat, waarna er vier verschillende opdrachten met een middeleeuws tintje moeten worden uitgevoerd.

De opdracht waarbij brandende fakkels vanaf de kasteelmuur in tonnen moeten worden gegooid mislukt, maar wonder boven wonder worden er met de andere drie schilden verdiend waarop de kandidaten hun boogschiet-skills mogen uitoefenen.

Ik heb mijn adem even ingehouden toen Ron Boszhard als eerste de boog in handen kreeg (zoek dekking iedereen!) en vroeg of het de bedoeling was dat hij de borden raakte (Ja Ron, wat anders? De cameraman?), maar na een aantal mislukte pogingen weten diverse kandidaten alle zes de schilden te raken en komt er maar liefst 1.200 euro bij in de pot.

Cliffhanger

Binnenplaats van een oud klooster, nu een hotel, in Pienza

Horace Cohen vindt het zo vlak voor de test het moment om de verdenking op hemzelf te laden en tovert de 250 euro die hij in de eerste aflevering achterovergedrukt heeft tevoorschijn. Op een binnenplaatsje in Pienza maken de kandidaten hun laatste test in de Val d’Orcia. Volgende week vertrekt het gezelschap naar Firenze.

Horace zijn opzet is niet echt gelukt, alleen Ellie Lust denkt dat hij misschien wel eens de Mol zou kunnen zijn. Tijdens een aparte executie, waar iedere kandidaat die een groen scherm te zien krijgt meteen moet vertrekken naar een van de klaar staande busjes, zien we hoe Patrick Martens, Ron Boszhard en Horace Cohen als laatste overblijven. Het volgende beeld toont Ellie Lust in een busje, die constateert dat Horace Cohen het spel heeft moeten verlaten, want het zijn Ron Boszhard en Patrick Martens die naar haar toe komen lopen. Het als een flashback gefilmde moment dat Horace Cohen een rood scherm te zien krijgt doet vermoeden dat hier meer aan de hand is, maar wat, geen idee.

Vervolgens zien we drie busjes ineens alle drie een andere kant op gaan. Wat is hier aan de hand? Misschien ben ik iets te fanatiek, maar ik zit met kippenvel (of ganzenvel, la pelle d’oca, zoals ze het in Italië noemen) op mijn armen. Als dan de woorden ‘Wordt vervolgd’ in beeld komen en we geen fragmenten te zien krijgen van volgende week is de verwarring compleet. Ik ben zelfs een beetje boos op de programmamakers dat ze ons een week zo laten hangen. Wat een cliffhanger!

Overigens begin ik Peggy Vrijens steeds meer te verdenken, maar ik zou haar wel een erg opzichtige mol vinden. Tygo staat ook nog steeds op mijn lijstje, terwijl Patrick Martens daar weer van verwijderd is. Mijn medekijkers verdenken vooral Ellie Lust (20 procent), gevolgd door Peggy Vrijens en Nikkie de Jager. Ik weet in ieder geval waar ik volgende week zaterdag om 20.30 uur te vinden ben.

Overige blogs in deze reeks

Jutha Bakker

Hi, mijn naam is Jutha. Ik ben concertfotograaf en tekstschrijver en woon sinds 2019 met mijn vriend in Toscane. De omgeving inspireert, het leven is langzaam en de mensen maken zich zelden druk: precies wat we zochten. We verhuren op ons terrein twee appartementen en een recreatieruimte aan schrijvers en andere creatievelingen. Zie ook: https://casa-collungo.jimdosite.com/

Misschien vind je dit ook leuk om te lezen